التيام
التيام
من نظر كرده ام !
بياييد
پيراهن شعرهاي درد مرا
تكّه تكّه برگيريد و حاجت بگيريد !
تكّه هاي درد مرا نمي بينيد
هر جا به دست بيدلان افتاده است؟!
من نظر كرده ي ياس هاي معصومم !
آنقدر فرياد زده ام
كه حنجره ام هنوز هم گرفتار است
آنقدر خواب ديده ام
كه براي هزار و يك شب هاي بي كتاب
افسانه هاي عجيب مي توانم سرود!
آنقدر زخم برداشته ام
كه سراپا نشانم از آلاله هاي داغ
و آنقدر در درون خود اشك ريخته ام
كه تلاطم موج هاي اقيانوس را به خاطر مي آورم
باور نمي كنيد؟!
اشكهاي من سونامي لرزش بغض هاي مهجور منست
كه در دلم شكسته است !
تكّه هاي مجروح جگر پاره پاره ام را نمي بينيد
كه در دست هاي سياه و خونين مرگ پنهان
خون چكان است ؟!
بياييد حاجت بگيريد !
من صبر ايّوب را تكرار كرده ام
كرم هاي عفونت بار بيماري فردي مرموز را
بر پيكره ي انديشه هاي بي خودي ام نظاره نمي كنيد ؟!
من جوشن آهنين درد را
با دست هايي هنر مند بر تن بافته ام
نشان آبله هاي چشم زخم داوودي را
بر دست هاي بي التماسم احساس نمي كنيد ؟!
ببينيد من نظر كرده ام
كبودي پيكره ی اندیشه ام گواه منست
براي تكرار كوچكي از زجر غاصبان فدك !
بياييد حاجت بگيريد
بياييد آواي دردناك شش ماهگي كودكي را بشنويد
كه سخن مي گويد
بياييد مريم مهجور معصوم را
از دور تماشا كنيد كه مي آيد
سالها فريادشان كرده ام به درد
مگر مي شود نظر نكنند ؟!
بياييد قطعه هاي زجر هجر مرا بشنويد
و در شور التماس دعا
با دست هاي بندگي
از وسعتي سترگ ، حاجت بگيريد !
آذر ماه / 83