آسمان سکوت 1 (قدیم )

شاید همه چیز...!

امروز از دریچه قلبم صدائی به گوش میرسد که,

بمان نرو!

شاید این آخرین بار است که تو را میخوانم,

این نجوای عاشقانه ی مرا بپذیر

تا مرهمی باشد بر زخمهای بی شمار دلت.

دست های پاکت را به نشانه ی دوستی

بر سینه بگذار و سجده کن در برابر عشق,

این موجود بی انصاف ,

که پیشه اش به زمین زدن عاشقان است,

گرد و غبار پنجره ی اتاقت را

با نجوای قلبت پاک کن

شاید نسیمی که از همین حوالی میگذرد,

فضای غمگین اتاقت را پر از هلهله و اشتیاق کند.

از خموشی بیرون آی ,

تا ذهن سوت و کورت از میان دریای بی کران محبت

با صدای امواج دوباره به زندگی باز گردد.

شاید...!